Wychowanie do życia w pisarstwie I

Dla Dariusza Piotrowskiego, do którego w końcu nigdy nie zadzwoniłem.

Zapewne zastanawiacie się dlaczego was tutaj zgromadziłem… Cóż, odpowiedź jest prosta: Zamierzam udzielić wam, tak, właśnie wam serii wykładów na temat pewnej czynności której poświęciłem kawał mojego dotychczasowego życia - pisaniu. Rozsiądźcie się wygodnie, albowiem zabieram was w podróż w głąb waszych fantazji, koszmarów, i najgłębiej ukrytych frustracji. Podążajcie za dźwięcznym brzmieniem mego głosu, a nie spotka was żadna krzywda. Zapomnijcie o wszystkim, czego się do tej pory nauczyliście, albowiem zostawiliście to już za sobą. Teraz, jestem już tylko ja, ty i pusta kartka papieru. Zaczniemy od czegoś prostego, pięciu odpowiedzi. Postarajcie się mnie nie zawieść…

Lekcja pierwsza: Łatwe początki

Początek pracy jest jej najważniejszym fragmentem, albowiem to on przesądza o tym, jak dalej potoczy się wasz projekt. Pewnie niektórzy z was mieli kiedyś w życiu takie przeczucie, że chcieliby coś napisać. Usiedliście przy biurku, napisaliście stronę czy dwie i po wyczerpaniu swojej pierwszej idei skończył się zapał. Takie osoby często później nie próbują już rozpocząć swej pisarskiej kariery. Tak więc, zanim pisarz podejmie jakąkolwiek pracę, zawsze musi zadać sobie kilka pytań:

-  “Czy będę w stanie to zakończyć?” - jest pytaniem ważniejszym niż się wydaje, albowiem nic tak nie frustruje jak porzucone godziny pracy, które gniją w szufladzie, urwane w połowie słowa. Poczucie straconego czasu potrafi całkowicie zniechęcić młodego artystę,  zmuszonego do zawieszenia swego pierwszego projektu.

- "Czy to jest coś, co powinienem teraz robić?" - pisanie wymaga spokoju i ma być formą spędzania wolnego czasu a nie zastępstwem dla nauki bądź też pracy.

- "Czy mam pomysł, który mógłbym przedstawić?" - owo pytanie mogłoby się wydawać banalne, przecież oczywiście że masz, inaczej nawet byś nie myślał o napisaniu czegokolwiek! Lecz przyjrzyj się uważnie swojemu pomysłowi, zobacz czy nadaje się na opowieść. Upewnij się że nie jest to tylko pojedynczy bohater, oderwany od kontekstu wątek, czy ciekawie zarysowana scena. Musisz mieć przygotowany plan, przebieg przynajmniej elementu fabuły i przewijających się przez nią postaci, aby być w stanie powiedzieć: Tak, to brzmi jak opowieść. Wiem dokładnie co się wydarzy i kiedy będę miał to ukazać.

- "Czy będę w stanie przedstawić moje dzieło w satysfakcjonujący mnie sposób?" - jeśli masz przed sobą pomysł na kolejną Pieśń Lodu i Ognia, Silmarilion, bądź brazylijską tasiemcową operę mydlaną, może powinieneś rozważyć zmianę planu. Dobrym pomysłem na debiut będzie krótkie opowiadanie, z małą ilością bohaterów i wartką akcją. Wstrzymywałbym się również od opowiadań humorystycznych, typu "random" albowiem krytyka wobec takich dzieł często bywa ostra.

Jeśli na wszystkie powyższe pytania odpowiedziałeś tak, to gratuluję, posiadasz potencjał, czyli będziesz w stanie napisać coś co ma ręce i nogi. Zauważ jednak, że były to pytanie zamknięte, ograniczające się do prostej odpowiedzi: Tak, bądź nie. Sam potencjał nie wystarczy, aby stworzyć dzieło sztuki. To że kamień stoi na półce, nie oznacza że musi z niej spaść. Otóż moi kochani, to były tylko podstawy, albowiem najważniejsze pytanie ze wszystkich brzmi:

"Jak mogę opowiedzieć historię, przekazać moją wizję?"

Och tak, to pytanie jest kluczem. Tylko po takim pytaniu może powstać Opowiadanie przez duże O. Styl będzie waszym kręgosłupem, najważniejszą rzeczą jaką będzie was wyróżniać, albowiem najstraszniejszym koszmarem każdego artysty, młodego czy starego, kobiety czy mężczyzny, gimbusa czy studenta, będzie wszechpojemne morze przeciętności, które powiększa się z każdym nowym dziełem. Od razu ostrzegam, że moja seria będzie pokazywać tylko mechaniki, wzorce i szkoły pisania. Styl będziecie musieli wyrobić sobie sami, i nikt nie będzie w stanie wam w tym pomóc. Będzie wymagał on pracy, dojrzałości i obiektywnego spojrzenia na swoje dzieło, ale zapewniam was: Nie ma nic radośniejszego niż mieć świadomość, że gdzieś tam, po drugiej stronie globu ktoś z wypiekami na twarzy czyta wasze dzieło, już wiedząc że nigdy go nie zapomni.