Bądźmy szczerzy – serial od czasów drugiego sezonu podupada.Dobre odcinki to dzieło przypadku, a nie zaplanowanego procesu. Postacie bywają kalką samych siebie, a serial przypomina metaamfetaminowo heroinowego ćpuna, który być może pamięta w czym kiedyś był dobry, ale z pewnością nie ma zamiaru do tego wrócić. Jednak nie byłbym sobą, gdybym poprzestał na samym narzekaniu! Czas ubrać poplamione smarem, dziurawe bojówki, w kiszeń schować multimetr, klucze i parę dziwnych kawałków metalu wyglądających jak radziecka maszyna do tortur, wlać kawę do termosu i zacząć rozbierać serial za pomocą przypadkowych narzędzi. Tym samym rozpoczynam pięcioczęściowy cykl, który ma w przystępny sposób wytłumaczyć wam przyczyny dla których serial popadł w degrengoladę. Na wszystko mamy fakty twarde jak ręka dyktatora i metodę naukową której nie powstydziłby się sam Kartezjusz. Nie generalizujemy, nie popadamy w nostalgię, tylko analizujemy i sypiemy twardymi niczym ręka dyktatora...
