Czo ten Twalot, czyli dlaczego nie lubię Dyrektor Twilight

Ale się porobiło! Pamiętacie jak w grudniu opublikowałem TEN artykuł mówiąc, ze przy tej okazji zrobimy małe podsumowanie sezonu ósmego? No więc trochę mi się przysnęło, ale się obudziłem, choć nie do końca. Ciężko po nocnej zmianie coś ogarnąć. Nevermind, czas odpowiedzieć na istotę tego posta.

Zaznaczę, że nie jest tak, że nie lubię Twilight czy jestem z tych co krzyczą, że była lepsza bez skrzydeł, jednak przeglądając kolejne sezony serialu da się zauważyć pewną przemianę postaci i to w sumie nie tylko jej. Każda bohaterka uległa swoistej ewolucji, lecz nie o tym mowa.

Twilight jako główna bohaterka od samego początku serialu wychyla się na przód kolorowej hałastry., więc oczywiste jest to, że czeka ją wyjątkowa nagroda i tą bez wątpienia była alikornizacja, a następnie nadanie jej tytułu Księżniczki Przyjaźni. Wszystko pięknie i ładnie do momentu zakiełkowania w jej lawendowej główce myśli o tym, iż fajnie byłoby nauczać Przyjaźni w Szkole, która... Zresztą sami wiecie. Nie wiadomo skąd wyrosła, nie wiadomo skąd ma tyle tajemnic itp itd.

I o ile sam pomysł Szkoły Przyjaźni z czasem mi się nawet spodobał, o tyle dalszy ciąg, to moim zdaniem tragiczne nieporozumienie. Już nie mówię o kadrze pedagogicznej czy dziwnej kryptosekcie ratyfikującej powstanie szkół, a tej to nawet Celestia może nagwizdać. Sam nie wiedziałem co sądzić o masowym wciśnięciu postaci niekucy, ale całość się klarowała z każdym kolejnym odcinkiem.

Wtedy też wchodzi ona! Jaśnie Księżniczka Twilight aka dyktator, znaczy się dyrektor tej zacnej placówki, która papiery na to wydrukowała sama, wypełniając kredkami. Wiadomo, że była to jej idea i wiadomo, że skoro jest Księżniczką to musi objąć stanowisko dyrektorki, a szczerze powiedziawszy, to już Starlight by się do tego lepiej nadawała i udowodniła to w nie jednym odcinku. Może poza tym z Discordem, ale na Pana Chaosu mało która siła poradzi, a koniec końców i tak świetnie z tego wybrnęła, pozostawiając nam bezcenną lekcję, że nie należy przeganiać osoby chętnej do pomocy, nawet gdy to łobuz.

Twilight jest na tym drugim biegunie. Jest postacią w wielu przypadkach uparcie stawiającej na swoim. Nie myśląca w ogóle nad sensem swoich działań. Nie umiejącej dodać dwa do dwóch czy zwyczajnie pomyśleć, ze coś jest nie tak. Ja przepraszam, ale czy ktoś kto szuka dziury w całym lub nawiązując do sezonu drugiego, generuje problemy tylko po to, by napisać list jest odpowiednim kucem na to stanowisko? W kilku odcinkach ósmego sezonu miałem wręcz wrażenie, że Twilight cofa się w rozwoju, a przykrym prztyczkiem w nos okazał się odcinek z Flimem i Flamem. Tak "cudownie" pokazujący, jak denerwujące zachowanie "muszenia znalezienia przekrętu" prowadzi do sukcesu i powiedzmy sobie szczerze. Gdyby nie to, że uczył się tam Star Swirl, to olała by zapewne to ciepłym moczem. 

A i tak wisienka na torcie, po której zjedzeniu miałem zgagę był odcinek z CMC próbującym się dostać do TEJ Szkoły. Symfonia bezmózgowia i nachalnego "wzroku złego policjanta", gdzie widać "prześwietne" podejście do podopiecznych. Jest to kolejny epizod, gdzie to Starlight ratuje dzień i coraz lepiej jej z oczu patrzy. Już finał sezonu siódmego udowadniał mym zdaniem, ze posiada więcej oleju w głowie aniżeli lawendowa alikorn.

Innymi słowy, strasznie irytowała mnie postać "Pani Dyrektor" w ostatnim sezonie, więc liczę na to, że wraz z dziewiąta serią, przejmie ponownie pałeczkę liderki chwytając ją mocno swoją magia, a nie będzie przerzucała ja regularnie w stronę Starlight. Za każdą taką akcją szanse jej uczennicy na zostanie alikornem wzrastają, bo nie da się ukryć, ze wraz ze swoją reformacją, to Glimmer zaczęła wysuwać się na czoło tej opowieści i to ona przekazuje nam najcenniejsze lekcje przyjaźni..