Equestria. Mitologia porównawcza VII: wodne coś z kolcami

Dzisiejszy tytuł sponsorowany przez dosłowne tłumaczenia z náhuatl.

Aztekowie to książkowy przykład szczególnie chorego ludu. Chyba tylko Mezoamerykanie mogli składać krwawe ofiary bogu, który im się sprzeciwiał. Ich słońce przypominało palącego hektolitry krwi diesla. Ogólnie mówiąc, beznadziejny przypadek. Nic więc dziwnego, że ich położoną na przeuroczych bagnach stolicę otaczały setki paskudztw czekających na okazję. W takich warunkach każdy przyjąłby Corteza jak mesjasza (Quetzalcoatla, tego, co złożył się w ofierze, by ludzie nie musieli, a i tak nie odpuścili).

Zasadniczo, ahuizotl prezentuje się niepozornie. Traktowany był jak realne zwierzę nawet przez najeźdźców długo po konkwiście, więc bombastyczny nie był. Według Kodeksu Florentyńskiego przypomina małego, czarnego, wodoodpornego psa z sierścią zlepioną w kolce. Łapy przypominają dłonie małpy lub szopa. Dodatkowo ma rękę na końcu długiego, zwinnego ogona. Łapie nią swoje ofiary wabione płaczem dziecka, które zaciąga w otchłanie meksykańskich jaskiń, gdzie zjada ich oczy, paznokcie i zęby (jak widać, śmierć ludzka jest zawsze racjonalna u Azteków).
Po kilku dniach praktycznie nienaruszony delikwent wypływa na powierzchnię, pozbawiony oczywiście wspomnianych części i życia. Już nie należy do świata ludzi, jest elementem świata wody, toteż jest zostawiany w spokoju tam, gdzie pływa. W pewnym sensie jest on ofiarą dla boga wody, Tlaloca.

Ludzie zabici przez burze, topielcy i podobni po śmierci czekał specjalny los — 4 lata w pięknym raju Tlaloca, Tlalocanie. Potem, c'est la vie, wracasz na ziemię, by uprawiać kukurydzę i, przy odrobinie pecha, lądować na ołtarzu.

Tlalocan

Aby poszerzyć obraz, imię Ahuizotl nosił piętnastowieczny król Azteków o wyjątkowo szujowato-egalitarnym charakterze (typowe dla tyrana, oni zawsze bratają się z ludem, przynajmniej pozornie). Był też niezwykle pobożny — z okazji ukończenia budowy świątyni własnoręcznie złożył w ofierze rzekomo 76 tysięcy ludzi. Przynajmniej miał rozmach.
Był tak zasłużony, że w niektórych regionach Meksyku ahuizotl (to się wymawia [ałizotl], głąby!) oznacza okrutnika do dziś.

Cóż, w tym wypadku rysowników serialu zdrowo poniosło. Zdecydowanie. Psowate coś dowodzące kotami. Czy można w ogóle nimi dowodzić?! Pokręciło im się też umaszczenie, rozmiar i środowisko. Oczy? Nie wiem, kto to wymyślił. Nawet włócznie z metalowymi grotami to bzdura. Aztecy nawalali się maczugami z obsydianem, co zresztą wyglądałoby cztery razy bardziej przekozacko w odcinku "Daring don't". Powiecie, że się czepiam. I jest to prawda.
Serialowy Ahuizotl to oczywiście synteza wroga Indiany Jonesa (ciekawe, czy też naziol) i losowo wybranego stworka, który podobał się twórcom nie tylko MLP (podczas riserczu znalazłem temat na forum kryptozoologicznym, gdzie wyśmiewali jakąś rzekomo strasznie głupią amerykańską animację, w której wystąpił między innymi ahuizotl. Bodajże różowy).

Jak więc widać, twórcy MLP w dalszym ciągu bardziej są twórcami niż kopistami. Cóż, to miłe z ich strony. Tu następuje błyskotliwa puenta.