Uwaga! Autor niniejszego posta nie cierpi bóstw uranicznych i nie zamierza tego ukrywać.
Słoneczko, słoneczko... Celestia niechaj wam świeci!
Celestia ma ptaka Księżniczka Celestia to opiekun Słońca, nie ma w tym stwierdzeniu ani krztyny wątpliwości. Od początku faworyzowana jako dawczyni plonów, to ona daje światło dnia. Jest mądrym władcą. I posiada ogromny symbol falliczny na głowie. Opowieści o Molesti i jej niezwykłej jurności nie wzięły się przecież z powietrza, nie? Innymi słowy, łączy cechy żeńskie i męskie.
Jest biała niczym jej Słońce. Przystrojona jest w złote ozdoby z błyszczącymi kamieniami. Również jej grzywa odbija światło. Jeśli sama nie pokonuje Węża zabierającego płodność, to wspiera i dowodzi tymi, którzy są godni przeciwnika. Jej potęga jest (wręcz obrzydliwie) wielka.
Spójrzmy na jej sposób poruszania. Złoty rydwan, pojawiący się bardzo często w tekstach o bogach Słońca. Teraz na zwierzę. Feniks, istota ociekająca symboliką solarną. Celestia cała ocieka solarnością. I powiedzcie mi, że praindoeuropejskie schematy myślowe wywietrzały nam z głów, gdy pojawiło się chrześcijaństwo...
Porównajmy ją z indyjskim bogiem Wisznu, reprezentacyjnym bogiem słoneczno-ogólnym. Jest on obecny w skodyfikowanych wierzeniach od ok. 1200 r. p.n.e., kiedy zaczęto tworzyć jedną ze świętych ksiąg Indii, Rygwedę. Pierwotnie był on mało znaczącym bogiem (przynajmniej według Rygwedy, która nie mówi o religii ludu). Jest dawcą stałości świata, płodności i bogactwa. Jest Słońcem, jak ono rośnie w ciągu dnia. Ze względu na te cechy (zwłaszcza dawanie bogactwa; zresztą samo słowo bóg jest z tą funkcją powiązane językowo) w późniejszym okresie (koło V w. p.n.e.) stał się jednym z trzech głównych bogów hinduizmu (chociaż to nie jest tak łatwo powiedzieć; hinduizm to kilka odłamów czcących "swojego" boga jako jedynego i zawierającego wszystkich innych w sobie). Zazwyczaj Wisznu jest czteroręki, ubrany w złote szaty, ukoronowany, z klejnotem kastubhą na piersi (porównaj z ryngrafem(?) Celestii). Jego skóra jest najczęściej niebieska (jak nocne Słońce), lecz czasem jest biały. Walczy z demonami, daje Słońce i deszcz zapładniający Ziemię. To z niego wywodzi się świat (śiwaicy i śaktyści zaprotestują). W dłoniach trzyma maczugę i muszlę, których znaczenia pewnie się domyślacie: symbole płciowe. Bardzo łasy na topione masło i soczek z konopi.
Jego nosicielem jest orłopodobna istota imieniem Garuda, który jest zarazem jego formą. Przedstawiano go jako czterorękiego, złotego człowieka z ptasimi oczami i skrzydłami. Bywa knąbrny, nie chce przyjąć wyższości innych bogów. Jest wielkim wrogiem węży (wysysają one energię Słońca, czyli właśnie Garudy; motyw walki Słońca z wężami jest typowy dla całej kultury indoeuropejskiej). Podobna postać była obecna już w Wedach, ognisty orzeł ukradł wspomniany już napój z tych konkretnych konopi - somę - Indrze, królowi bogów i władcy burzy.
Pod względem knąbrności bardzo przypomina Filomenę, pupilka Celly i inne feniksy. O ile same Żar-ptaki z MLP wzorowano na klasycznych, greckich feniksach (choć wg niektórych geografów starożytnych lęgły się one w Indiach!), to z ich indyjskim kuzynem łączy je nienawiść do węży (w tym wypadku smoków, ale to mało istotne, chodzi o walkę światła z ciemnością), a w wypadku Filomeny dodatkowo złośliwa knąbrność i typowo solarne poczucie wyższości.
I tak, moi drodzy, udowodniłem, że pewne schematy myślowe są uniwersalne. Bóstwo słoneczne zawsze będzie walczyło z ciemnością (kucykowa Nightmare Moon) czy wężami zagrażającymi płodności (Discord, smok pod górą). Budzi szacunek. Jedna kwestia pozostaje otwarta: czy Celestia lubi soczek z Gandzi? Mam nadzieję, że najbliższa Legendarna odpowie :)
Eeeee... nie chodziło mi o to, co właśnie pomyśleliście. Raczej o koktajl z flaków.
Podczas pracy korzystałem z książki "Mitologia indyjska" Marty Jakimowicz-Shah i Andrzeja Jakimowicza, wydanej przez Wydawnictwa Artstyczne i Filmowe w roku bezpańskim 1982.
Źródła ilustracji dostępne po kliknięciu na nie, o ile nie są fotosami lub obrazami z wikii.
Jest biała niczym jej Słońce. Przystrojona jest w złote ozdoby z błyszczącymi kamieniami. Również jej grzywa odbija światło. Jeśli sama nie pokonuje Węża zabierającego płodność, to wspiera i dowodzi tymi, którzy są godni przeciwnika. Jej potęga jest (wręcz obrzydliwie) wielka.
Spójrzmy na jej sposób poruszania. Złoty rydwan, pojawiący się bardzo często w tekstach o bogach Słońca. Teraz na zwierzę. Feniks, istota ociekająca symboliką solarną. Celestia cała ocieka solarnością. I powiedzcie mi, że praindoeuropejskie schematy myślowe wywietrzały nam z głów, gdy pojawiło się chrześcijaństwo...
Porównajmy ją z indyjskim bogiem Wisznu, reprezentacyjnym bogiem słoneczno-ogólnym. Jest on obecny w skodyfikowanych wierzeniach od ok. 1200 r. p.n.e., kiedy zaczęto tworzyć jedną ze świętych ksiąg Indii, Rygwedę. Pierwotnie był on mało znaczącym bogiem (przynajmniej według Rygwedy, która nie mówi o religii ludu). Jest dawcą stałości świata, płodności i bogactwa. Jest Słońcem, jak ono rośnie w ciągu dnia. Ze względu na te cechy (zwłaszcza dawanie bogactwa; zresztą samo słowo bóg jest z tą funkcją powiązane językowo) w późniejszym okresie (koło V w. p.n.e.) stał się jednym z trzech głównych bogów hinduizmu (chociaż to nie jest tak łatwo powiedzieć; hinduizm to kilka odłamów czcących "swojego" boga jako jedynego i zawierającego wszystkich innych w sobie). Zazwyczaj Wisznu jest czteroręki, ubrany w złote szaty, ukoronowany, z klejnotem kastubhą na piersi (porównaj z ryngrafem(?) Celestii). Jego skóra jest najczęściej niebieska (jak nocne Słońce), lecz czasem jest biały. Walczy z demonami, daje Słońce i deszcz zapładniający Ziemię. To z niego wywodzi się świat (śiwaicy i śaktyści zaprotestują). W dłoniach trzyma maczugę i muszlę, których znaczenia pewnie się domyślacie: symbole płciowe. Bardzo łasy na topione masło i soczek z konopi.
Jego nosicielem jest orłopodobna istota imieniem Garuda, który jest zarazem jego formą. Przedstawiano go jako czterorękiego, złotego człowieka z ptasimi oczami i skrzydłami. Bywa knąbrny, nie chce przyjąć wyższości innych bogów. Jest wielkim wrogiem węży (wysysają one energię Słońca, czyli właśnie Garudy; motyw walki Słońca z wężami jest typowy dla całej kultury indoeuropejskiej). Podobna postać była obecna już w Wedach, ognisty orzeł ukradł wspomniany już napój z tych konkretnych konopi - somę - Indrze, królowi bogów i władcy burzy.
Pod względem knąbrności bardzo przypomina Filomenę, pupilka Celly i inne feniksy. O ile same Żar-ptaki z MLP wzorowano na klasycznych, greckich feniksach (choć wg niektórych geografów starożytnych lęgły się one w Indiach!), to z ich indyjskim kuzynem łączy je nienawiść do węży (w tym wypadku smoków, ale to mało istotne, chodzi o walkę światła z ciemnością), a w wypadku Filomeny dodatkowo złośliwa knąbrność i typowo solarne poczucie wyższości.
I tak, moi drodzy, udowodniłem, że pewne schematy myślowe są uniwersalne. Bóstwo słoneczne zawsze będzie walczyło z ciemnością (kucykowa Nightmare Moon) czy wężami zagrażającymi płodności (Discord, smok pod górą). Budzi szacunek. Jedna kwestia pozostaje otwarta: czy Celestia lubi soczek z Gandzi? Mam nadzieję, że najbliższa Legendarna odpowie :)
Eeeee... nie chodziło mi o to, co właśnie pomyśleliście. Raczej o koktajl z flaków.
Podczas pracy korzystałem z książki "Mitologia indyjska" Marty Jakimowicz-Shah i Andrzeja Jakimowicza, wydanej przez Wydawnictwa Artstyczne i Filmowe w roku bezpańskim 1982.
Źródła ilustracji dostępne po kliknięciu na nie, o ile nie są fotosami lub obrazami z wikii.
Można by pomyśleć, że Tia, w całym swym archetypie, łamie pewne schematy. Przygarnęła smoka i niejako go wychowuje (pośrednio), no i postanowiła zbratać się z wężowym symbolem chaosu.
OdpowiedzUsuńWalka Feniksów ze smokami była też dość uwydatniona w odcinku o podróży Spike'a, gdzie znów nastąpiło złamanie pewnych schematów i obronę niewyklutego Feniksa przez jaszczurkę (nie wspominając o późniejszej opiece).
Może to tylko moje wrażenie, a może nawet symbole zła i chaosu nie są odporne na obezwładniającą i wszechogarniającą magię przyjaźni.
Taki Wisznu to się na wężu wysypiał, bo był na tyle uniwersalny, by łączyć cechy chtoniczne i uraniczne. Cóż, w końcu był Brahmanem, absolutem. U Celly trudniej znaleźć nieuraniczne cechy, ale w sumie nie trzeba.
UsuńZresztą Spike to żaden smok :P
Poza tym nie można uznawać węży (tu Discorda) za złe. Taka jest ich rola i tyle. Konieczny element, by koło roku mogło się kręcić. Indyjskie demony to nie Ktule czy inne Jog-Sototy, miały moralność.
"Pod względem knąbrności bardzo przypomina Filomenę," ort -1 pkt
OdpowiedzUsuńCzekaj... może pora nie ta i nie rozumiem...
UsuńOsso chodzi?
*Kilka minut intensywnego myślenia później*
Aha. Krnąbrny. Całe życie czytałem to słowo błędnie ;_; prawie jak maswerk, który dla mnie chyba na zawsze pozostanie maskwerkiem :v
> Innymi słowy, łączy cechy żeńskie i męskie.
OdpowiedzUsuńGender, wszędzie gender! ;)
Ciekawy artykuł - podoba mi się ta seria, dlatego zachęcam do dalszego prowadzenia jej. :)
OdpowiedzUsuńZ tego typu ciekawostek, to można napisać jeszcze o tym, skąd wziął się w MLP:FiM motyw 1000-letniej banicji Nightmare Moon oraz Króla Sombry. Raczej nie jest to wyczarowana z kapelusza, okrągła liczba. Posiada ona rodowód biblijny, pochodzi najprawdopodobniej z symbolicznej księgi Apokalipsy św. Jana: "I widziałem anioła zstępującego z nieba, który miał klucz od otchłani i wielki łańcuch w swojej ręce. I pochwycił smoka, węża starodawnego, którym jest diabeł i szatan, i związał go na tysiąc lat. I wrzucił go do otchłani, i zamknął ją, i położył nad nim pieczęć, aby już nie zwodził narodów, aż się dopełni owych tysiąc lat. Potem musi być wypuszczony na krótki czas." (Ap 20:1-3 BW).
Ciekawe porównanie ale myślę, że większość podobieństw mozna owiele łatwiej wyjśnić.
OdpowiedzUsuńWielki róg - dlaczego alikorny mają tak wielki róg ? Pierwotnie to jednorożce miały wielkie rogi. Prawdopodobnie ktoś znalazł kieł narwala (3m) a fantazja zrobiła swoje i powstały jednorożce. Na potrzeby serialu rogi jednorożców drastycznie skrócono - by było ładniej. Rogi niegdy nie miały znaczenia fallicznego ( w obecności dziewic jednorożce łagodniały według da Vinci). Od tego były fallusy. http://pl.wikipedia.org/wiki/Jednoro%C5%BCec
Biały kolor - to symbolika czystości fizycznej i duchowej, pobożności, uświęcenia. Słońce zazwyczaj jest przedstawiane jako żółte kółko.
Złoto - symbol ( i dowód ) bogactwa. Złoty rydwan może kojarzyć się z rydwanem Apolla, ale złto zawsze było jest i będzie towarzyszyć władcy.
Feniks - jego źródłem są greckie pisma i mity. Ich krnąbrność to mocno wysunięty wniosek z jednago odcinka. Są piękne, godne, pewne siebie, niebezpieczne - idealny ptak dla władcy z 1000- letnim stażem.
No i naj bardziej kontrowersyjna sprawa - WIELKA MOC - hmmm... taka wielka a świat ratuje zawsze mol książkowy, farmem, cukiernik, krawiec, sportowiec,i weterynarz ( oczywiście wersje żeńskie).... no nie wiem nie wiem.
Ale ciekawy pomysł ;)
Ale łatwy sposób jest nudny :)
UsuńCo do rogów, to się zgodzę, po prostu dorabiałem teorię do zaplanowanego wzoru. Innymi słowy, musiałem dorobić księżniczce penisa ;) europejskie legendandy mało miały tu do powiedzenia.
Ogólnie masz rację, tyle że jednocześnie ze mną. Ja po prostu skupiłem się na symbolice indyjskiej, a ty na europejskiej.
Zastosowałem w wypadku feniksów takie założenia: Filomena = Garuda i ogół feniksów = bóstwa w formie ognistych ptaków, które musiały być w pewnym momencie całkiem popularne w Indiach, co powinno rozwiązać twoją wątpliwość.
Co do potęgi Celestii: wiem, wyolbrzymiłem ją, w końcu przegrała pojedynek z owadem :D
A co jeśli M6 stanowią wcielenia swojego bóstwa? :v przynajmniej Twilight. Ej, dobra myśl! :v
Wszyscy, którzy dali mi inteligentny fidbek: <3