Equestria. Mitologia porównawcza III: Wampir + Okiem Mamuta i

Cóż, po tym, co oglądaliśmy ostatnio...


Wampir. Chyba jeden z najpaskudniejszych znanych nam stworów. Krew jest czymś, bez czego nie możemy przeżyć, jest dla nas prawie tak samo istotna, co szerokopasmowe łącze, więc nic dziwnego, że ta istota tak łatwo przebiła się do powszechnej świadomości.

Sam pomysł nieumarłego, żywiącego się ciałem i krwią, by podtrzymać swoje pseudożycie, ma swoje korzenie na słowiańskich Bałkanach. Wampir atakuje zwykle swoją rodzinę, wchodzi także w stosunki z żywymi. Za przyczynę pojawienia się upiora w społeczności należy uznać dłuższe pozostawienie zwłok, profanacja ich, byli też ludzie ze skłonnością do wampiryzmu (strzeżcie się właściciele monobrwi!). Dopiero po spopieleniu ciała można było przestać obawiać się dość nieprzyjemnego kontaktu z krewnym. Kłopot pojawił się razem z zarzuceniem tradycyjnej kremacji na rzecz chrześcijańskiego pochówku. Fala paniki rozpowszechniła się na spory fragment Europy. Prawdopodobnie miało to związek z dostosowaniem miejscowych duchów do wzoru i migracją słowiańskich mamek na Zachód. Ot, typowy dla narzucania religii paradoks.

Wbrew oficjalnej religii zaczęto mnożyć w setki metody pozbywania się kłopotu. Wachlarz środków był szeroki: od zaradczych, jak czosnek i sypanie maku do trumny, po ostateczne, jak przywalanie grobów głazami czy przebijanie ciała wielkimi gwoździami czy osinowymi kołkami (jeśli ktoś zastanawia się, dlaczego akurat to drzewo, to powinien zobaczyć, jak ono jest dziwno-straszne).

O tych istotach niewielu by dziś pamiętało, gdyby nie romantycy i twórcy wiktoriańskich horrorów. Wymieńmy tu Polidoriego i Stokera, autorów "Wampira" i "Draculi". Tak więc wampir wrócił do nas drogą kultury masowej (która sto lat po Polidorim miała zniszczyć wizerunek i pijar demona NA WIEKI). Tak więc mamy portret współczesnego wampira: elegancki, nieśmiertelny hrabia o dziwnych skłonnościach (chociaż zamiłowania do dam w lekkich koszulach nocnych dziwną nazwać niesposób) i umiejętnościach.

Dobra, a co z nietoperzami? Te małe, trzepoczące, nocne istotki miały poważny problem z wizerunkiem. Nic dziwnego, były to tajemnicze dzieci nocy, kto widział je w nocy, ten rozumie. Są idealną pożywką dla opowieści. Należy jednak zaznaczyć, że wiazanie ich z krwiopijcami było dość niesprawiedliwe. Przynajmniej w Europie.

Ten przyjemniaczek to wampir zwyczajny. Podlatuje on po cichu do jakiegoś stałocieplnego zwierzęcia, a potem przebija skórę i chłepce krew. Fakt ugryzienia jest wykrywany dopiero rano (ewentualnie podczas testu na wściekliznę). Żyje sobie w pokoju i stadnym szczęściu od Patagonii po prawie cały Meksyk. Koniec dygresji.


Co na to serial? Z biologicznego punktu widzenia jest ukazana różnorodność natury Equestrii. Z jednej strony są prawie niegroźne nietoperze owocowe (owocożerność tropikalnych nietoperzy nie powinna nikogo dziwić) o uroczych mordkach, a z drugiej strony ich biednych krewnych o aparycji i manierach menela.

Nie można jednak powiedzieć, że zagrażają kucykom. Więc co się dzieje, gdy jeden konik zarazi się od nich nietoperzowością? To chyba oczywiste, że otrzymamy groźnego i agresywnego wampira!

W odcinku wykorzystano większość popkulturowych mitów (za wyłączniem "Zmierzchu", dzięki bogom), które się nadawały (bo kołek w serce to przesada): blada skóra, długie zęby, cechy nietoperza... sam klimat piosenki i polowania jest idealny. Jedynie lustro nie zostało dostatecznie wykorzystane (wyobrażacie sobie taki gag? Odsłania lustro, a Fluttershy ni widu?).

Nie wiem, czy ten odcinek był najlepszy dla ogółu. Ale z pewnością jest to mój ulubiony. Świetna piosenka, wykonanie oraz sama postać Fluttertoperza (mam szczerą nadzieję, że taka wersja wejdzie do dubbingu), która jest tak pięknie niedorzeczna, tak bardzo kawaii-badass (wow), że głowa mała. Gdybym miał kogoś rekrutować do fandomu, wybrałbym ten właśnie odcinek.







Kredke : JeT.Wro

10 : 2