Equestria. Mitologia porównawcza. Tom I: Wendigo

ŹRÓDŁO

W związku z dzisiejszym orkanem wpadłem na Ideę. Oto jej owoc. Te świsty wiatru i jamais entendu z nimi związane...
Tekst stylizowałem na ekwestriański tekst naukowy, więc część o Equestri zawiera sporo mojej inwencji (tylko uzupełniam kanon). Część indiańska jest pozbawiona mojej fikcji. Chodzi mi o pokazanie bogactwa odniesień (zamierzonych lub nie) do naszej kultury, więc się trzymajcie ;)

***

Opowieści o Windigo krążą wśród ludów przynajmniej od siedmiuset lat. Wtedy po raz pierwszy wzmiankowano te istoty w pierwszej zachowanej pełnej wersji mitu założycielskiego Equestrii z "Latopisów" Grounda Sośnika, niewątpliwie jednak w kulturze Equestrii ta istota występowała wcześniej, świadczy o tym dojrzały opis postaci, jak i badania archeologiczne preekwestriańskich stanowisk pegazów, gdzie odnajdowano przedstawienia istot podobnych do opisów Grounda.
Kronikarz opisał te stwory jako na poły cielesne konie niebiańskie o charakterystycznych, świecących oczach. Wydają one dźwięk utożsamiany z wyciem wiatru. Potrafią także nietrwale zamrozić kucyki.
Charakterystyczny jest ich związek ze szczególnie mroźnymi zimami i mrozem. W micie podążają one za skłóconymi rasami kucyków (warto zauważyć, że to Witiko wywołały tę niezgodę), żywiąc się ich wzajemną nienawiścią. Dopiero pogodzenie się sług swoich władców, co zaskutkowało rozpaleniem Ognia Przyjaźni, pozwala je przegnać z Equestrii. Nie wiadomo, skąd przybyły i gdzie uciekły.
Istnieją dwa stanowiska o istnieniu tych stworzeń. Establishment twierdzi, że są to istoty czysto mityczne, argumentując, że pierwsze wzmianki przypadają dopiero na IV w., na dodatek w formie relacji kronikarza ze skłonnością do przesady. Odrzucają oni doskonale opisane stanowiska Gór Mglistych i badania etnograficzne kultur Nowego Świata. Znane są także współczesne zeznania świadków.
Kultury indiańskie ze Wschodniego Wybrzeża i okolic Wielkich Jezior zawierają wierzenia dotyczące lodowych istot, opisywanych jako potężne kuce lub konie z głową podobną do wilczej lub jako ducha, co ciekawe, o tej samej nazwie. Opowieści są różne w zależności od plemienia. Wspólne są zaś przynajmniej częściowe zastąpienie tkanek lodem (zwłaszcza serce) i kanibalizm. Istoty te są nienasycone, a żądza krwi jest nieprzerwana. Mogą zmieniać ludzi w podobnych sobie lub jako duch kontrolują innego kuca. W zimowych okresach głodu to im przypisuje się praktyki kanibalskie wśród ludu.
Psycholodzy sugerują, że to zjawisko jest to zwiazane z uwarunkowaną kulturowo psychozą, lecz według mojej teorii to tłumaczenie jest zbyt płytkie, twierdzę, że te mało zbadane lasy mogą być istotnie dręczone przez te niewypowiedzianie straszne istoty. Podejrzewam, że dawniej występowały i u nas, a ślady zachowane w micie to mocno przekształcone opowieści podobne do indiańskich. Świadczą o tym badania etnograficzne, moje interpretacje tekstów i znalezisk, a także kilka wiarygodnych relacji świadków.
Żyjemy w czasach zmian w myśleniu etnografów i zoologów. Wiele kryptyd, jak aligatory z Everfree czy bazyliszki, znanych z opowieści wiejskich, wracają do poważnych prac naukowych. Legendarne przepowiednie okazują się prawdą. Niewykluczone, iż i Wendigo też okażą się istotami rzeczywistymi.

***

Ale pamiętajcie, żeby za kuce podstawić ludzi ;)
Wybaczcie brak solidniejszego opracowania tematu, lecz w tym wypadku pisałem pod wpływem impulsu, a ilość materiału na ten temat po polsku zapewne i tak jest mizerna, więc posiłkowałem się Źródłem Wszystkich Źródeł. Następnym razem będzie rzetelniej. Oczywiście o ile chcecie następnego razu :) dzisiaj napisałem to z nudy...
Jakieś opinie zwrotne? Skargi? Pochwały?
Zauważyliście, że jest jakby chłodniej?