Legendarna Przygoda VI

Epicka burza zbliża się do granic Equestrii...

Legendy ożywają...

Wszystko w Waszych kopytach!

Wcześniejsza część historii: KLIK

Dokonaliście wyboru... Oddaj ciało Trollestii

- Ahhh.. mam pomysł! - wykrzyknęła Molestia.

Luna skuliła się w kącie. Cała się trzęsła. Wpatrywała się przerażonymi oczami w kucyka, będącego jeszcze niedawno Celestią. Zmiana osobowości, nie miała dużego wpływu na wygląd. Jednak mimo tego, bardzo łatwo można było poznać, z którą wersją Celestii ma się do czynienia. Biały alicorn uległ kolejnej zmianie. Szalony uśmiech wykwitł na twarzy kucyka. Źrenice zwężyły się do malutkich punkcików.  

- Nareszcie! - triumfalnie zakrzyknęła Trollestia - teraz się dopiero zabawimy.

- Siostro - głos Luny załamał się. Po jej twarzy zaczęły spływać łzy. - dlaczego... siostro.. Walcz z tym! - krzyknęła w rozpaczy.

- Niezła jesteś - odpowiedziała Trollestia - a może powinnam powiedzieć...niezły?

- Siostro... - płacz Luny wzmógł się - walcz z tym... proszę... nie chcę cię stracić...

- Żal... - Trollestia załamała kopyta - musisz się postarać trochę...

- Przestań! - zawołała Celestia z głębi umysłu - mylisz się... to jest moja...

- Dość! - przerwała Trollestia - zabije to bydle. A zanim to zrobię, wyciągnę z niego, gdzie jest Luna.

Róg Trollestii zaświecił się. Promień wystrzelił w kierunku granatowej klaczy. Luna zręcznie uskoczyła w bok. Już miała dotknąć ziemi, gdy trafił ją kolejny strumień mocy. Luna nie zdążyła nawet pisnąć, gdy z impetem uderzyła w ścianę.

- Przestań! Zabijesz ją! - Celestia wręcz wyła. Jej desperackie wysiłki o odzyskanie kontroli nad swym ciałem, skutecznie blokowała Molestia.

- Zamknij się i patrz! - rzuciła Trollestia.

Luna poderwała się gwałtownie. Otoczyła się barierą i zaparła kopytami o podłoże. Jej łzy miarowo kapały na posadzkę.

- Dlaczego to robisz... - łkała Luna - dlaczego chcesz mnie skrzywdzić... co takiego zrobiłam...

Trollestia skrzywiła się.

- Bo się jeszcze przejmę. Gdzie jest Luna!? - warknęła - A zresztą, koniec gadania!

Biały alicorn napiął mięśnie. Zaparł się tylnymi kopytami i pochylił głowę. Róg błysnął oślepiająco. Potężna fala magii, uderzyła w barierę postawioną przez granatową klacz. Osłona wytrzymała, jednak siła uderzenia zaczęła spychać Lunę do tyłu. Trollestia zrobiła krok do przodu. Zaśmiała się głośno. Kolejny krok i Luna znów musiała się cofnąć.

Celestia wpadła w furię. Raz za razem, atakowała bariery, stawiane przez coraz bardziej wyczerpaną Molestię. Kolejne osłony pękały z odgłosem bitego szkła. Szał jaki ogarnął Celestię był nie do powstrzymania. Księżniczka wyła z rozpaczy. Raz za razem, rzucała potworne zaklęcia, niszczące wszystko wokół niej. Miażdżyła kopytami, rozrywała zębami. Niepowstrzymana... zaślepiona furią, cały czas parła na przód. Jej ciało pokryła gęsta siatka ran. Krew zabarwiła ciało na czerwono. Z ochrypłym rykiem rzucała się na kolejne osłony. Bariery Molestii słabły z każdą chwilą.

- Nie masz pojęcia, co robisz! - krzyczała Molestia. Ledwo już trzymała się na kopytach. Jej siły wyczerpywały się coraz szybciej.

Trollestia nie ustępowała w próbach zabicia Luny. Granatowa klacz oparła się już o ścianę. Trollestia, z okrzykiem triumfu, włożyła w kolejny atak resztkę swej siły. Magiczna tarcza Luny prysła. Pani Nocy opadła na ziemię i skuliła się, oczekując kolejnego, ostatniego dla niej ciosu.

Bezwładna postać Molestii uderzyła o podłoże. Celestia zaatakowała Trollestię. Wyczerpana atakami osobowość, poddała się dość szybko. Celestia przejęła swoje ciało i momentalnie podbiegła do Luny.

Pani Nocy, widząc biegnącego ku niej kucyka, pisnęła i skuliła się, skrywając twarz w kopytach.

- Luna... to ja... twoja siostra - biały alicorn ledwo był wstanie cokolwiek wypowiedzieć. Wyczerpanie dawało o sobie znać; Celestia ledwo stała. Słychać było doskonale jej ciężki, przeciągły oddech.

Celestia nachyliła się nad Luną. Jej nogi odmówiły posłuszeństwa i opadła obok granatowej klaczy.

Luna wstała. Zaśmiała się przeciągle. Jej ciało zaczęło się zmieniać.

- Przegrałaś... siostrzyczko - rozległ się nowy głos. Celestia z przerażeniem wpatrywała się istotę, która jeszcze przed chwilą była jej siostrą. Zrozumiała wszystko...

Changeling... uderzył... Celestię ogarnęła ciemność.

Powoli otworzyła oczy. Głowa bolała niemiłosiernie. Spróbowała wstać. Kopyta odmówiły jednak posłuszeństwa. Rozejrzała się. Ciasne, wilgotne pomieszczenie wypełniał ohydny smród. Zamknęła oczy i skupiła się. Siły powoli wracały. Po dłuższym czasie była zdolna wstać. Cela w której się znalazła byłą niewielka, mogła zrobić ledwo kilka kroków w każdą stronę. Ból mijał. Celestia z wolna dochodziła do siebie.

- I co masz nam do powiedzenia, pani “to moja siostra” księżniczko? - odezwały się razem obie osobowości.

Masywne, stalowe drzwi otworzyły się i do środka wszedł strażnik. Położył obok Ceestii miskę z cuchnącą breją.

- To dla ciebie, wasza wysokość - zaśmiał się - i co teraz zrobisz?

Decyzja Celestii.

Co może zrobić Celestia? Napiszcie krótko w komentarzach. Wybierzemy jedną opcję i będziemy kontynuować historię według zwycięskiego komentarza.